NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Późno już.
Pójdę się położyć.
Zaczekaj.
Szczegóły mi niepotrzebne, ale lubisz tę dziewczynę?
Tak.
Masz zabezpieczenie?
Tak, tato!
- No co ty? - Tylko pytam.
Bądź rozsądny.
Dobranoc.
Wszystko gra?
Tak, tata trochę świruje.
Jutro otwierają festyn.
Pójdziemy?
Może mają tunel miłości?
O tym samym myślałem.
Może zostaniemy tu na zawsze?
A co z resztą świata?
Nie będzie tęsknić?
Kogo to obchodzi.
Tak bardzo się cieszę, że tu jesteś.
Ze mną.
To dzięki tobie.
Tylko dzięki tobie.
A skoro wróciłeś...
już nigdy cię nie wypuszczę.
Słodkich snów.
Nick, co się dzieje?
- Już dobrze. - Nie!
- To tylko koszmar. - To był on.
Nie.
Był tutaj.
Mroczny Pan.
Nie, nie ma go tu.
Jest daleko stąd.
Już cię nie skrzywdzi.
Wszystko będzie dobrze.
Spokojnie.
Nie, Roz.
Z Nickiem w porządku.
Po prostu...
Chcę spędzić z nim dzień.
Cały dzień.
Mogłabyś mnie kryć w szkole?
Festyn wieczorem?
Jasne, brzmi świetnie.
Pewnie.
Gdzie się spotkamy?
Do zobaczenia.
Kotku?
Zejdę na śniadanie. Dołączysz później?
Jasne.
Nie!
Jak się czuje nasz biedny Nicholas?
Proszę bardzo.
- Tak jak można się spodziewać. - Tak?
A jego stopa?
Jego deformacja to pokłosie tego, że nosił w sobie Mrocznego Pana.
Z czasem sama ustąpi.
Prawdopodobnie.
Musisz się cieszyć, że znowu jest z tobą
cały i zdrowy.
I w twoim łóżku.
To musiało być niezłe powitanie.
Tylko rozmawialiśmy i tuliliśmy się, ciociu Z.
Więcej nie skomentuję.
Wiem, o czym porozmawiamy.
O twojej zuchwałej wycieczce do Piekła bez naszej zgody.
Mogłaś zginąć.
Twoi przyjaciele też.
Ręce opadają.
Najpierw Czyściec, teraz Piekło. Co potem, Niebo?
Musiałeś za tym tęsknić. Masz śniadanko z odrobiną inkwizycji.
Ambrose, jak wiesz,
otworzyłyśmy na nowo Akademię i brakuje nam nauczycieli.
Nie mogę tam uczyć, jeśli o to prosisz.
Niby czemu?
Chodzi o to...
że czas spędzony za granicą uświadomił mi, jak mało wiem.
Istnieje magia, która przekracza nasze pojęcie.
Jeśli mam być mistrzem mistycyzmu, muszę czytać, badać...
No to zostaniesz bibliotekarzem.
A Cassius?
Stoi jedną nogą w grobie.
Zeldo?
Przeziębiłaś się?
Jak śmiesz? W życiu nie byłam chora.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, kochanie.
Usiądź, odłożyłam dla ciebie porcję.
Nie trzeba, pani Spellman, nie jestem głodny.
Musimy się zbierać, Nick odprowadzi mnie do szkoły.
A potem wróci do Akademii.
Zbyt długo pana nie było, panie Scratch.
Sabrino, ty przyjdź zaraz po lekcjach w Baxter High.
Może być 15.30?
Oczywiście.
Przyjdę.
Oczywiście nie pójdziemy do Akademii.
Ani do szkoły.
- Nie? - Nie.
Idziemy na wagary.
Dopiero co wróciłeś. Spędzimy razem cały dzień.
Roz mówiła, że wieczorem otwierają festyn.
- Brzmi dobrze? - Bosko.
Niestety do tego nie dojdzie.
- Lilith. - Panie Scratch, stęsknił się pan?
Nie wrócę tam, wolałbym umrzeć.
Ja nie po ciebie. Potrzebuję Sabriny na dworze.
- Sabrina? - Serio?
Czego chcą od niej w Piekle?
To długa historia...
Żeby wydostać cię z Piekła, musiałam...
objąć tron.
Zrobiłaś to, czego chciał Lucyfer?
Zostałaś królową?
Tylko tak na papierze, nie na serio.
Lilith została regentką i pilnuje bieżących spraw.
Tak, ale ty bezmyślnie zagroziłaś piekielnemu dworowi reformacją.
Chcą usłyszeć, co planujesz.
Czekają w Pandemonium, więc...
Nigdzie nie idę. Mam plany z Nickiem.
Jako regentka mam ograniczone możliwości.
Dobrze, ale mówiłam...
Lepiej idź.
- Co? - W sensie...
Skoro to takie ważne.
To ważne.
Nie chcę cię zostawiać.
Sabrino...
Idź.
Rób swoje i bądź twardzielką.
Zobaczymy się w Akademii.
Wrócę przed obiadem.
- Spokój! Proszę o spokój! - Tak.
Spokój?
Jesteśmy panami niepokoju!
Zażądaliście audiencji u królowej,
więc dajcie jej mówić.
Nakreśli wam plan reformacji.
Na początek
przeprowadzimy inwentaryzację dusz w Piekle.
Na ten czas zawieszam zawieranie układów ze śmiertelnikami.
A dotychczasowe umowy?
Trzeba się z nich wywiązać.
Najpierw sama każdą przejrzę
i zdecyduję, co z nimi będzie.
Z całym szacunkiem, czy masz na to czas
jako ta cała cheerleaderka?
Cisza!
Pozwólcie królowej dokończyć.
Dość słyszeliśmy.
Ja, Kaliban, demoniczny książę Piekieł,
chcę konkurować o tron Gwiazdy Zarannej.
Spójrzcie na ten zwój.
Zebrałem 666 podpisów
od najznamienitszych mieszkańców Piekła, którzy mnie poparli.
Zgodnie z piekielnym prawem musicie je przyjąć.
- Co? - To prawda?
Technicznie rzecz biorąc.
Możesz też zrzec się tronu.
Nie denerwuj mnie.
Więc wyzywam cię na wyprawę...
po Nieświęte Regalia.
Regalia to najpotężniejsze okultystyczne artefakty.
Które, zważcie proszę, zaginęły setki lat temu.
Według legendy ten, kto je zbierze,
zajmie miejsce na tronie,
czy jest Gwiazdą Zaranną, czy nie.
Przyjmujesz moje wyzwanie, Sabrino?
Tak, przyjmij je.
Przyjmuję.
Zacznijcie od korony Heroda.
Chwała królowi Herodowi, który dokonał rzezi niewiniątek!
Tak!
Odnajdźcie jego koronę
i zwróćcie ją na prawowite miejsce w Pandemonium,
a będziecie o krok bliżej tronu.
A jeśli to ustawili?
Tę całą rywalizację.
Może Kaliban i królowie wiedzą, gdzie są regalia, i mnie wrabiają?
Masz rację.
Są zdolni do wszystkiego,
ale nikt nie wie, gdzie są regalia.
Nawet Mroczny Pan, inaczej by je zniszczył.
Jeśli odnajdę koronę Heroda, to pogrzebie szanse Kalibana?
Regalia są trzy, więc...
najlepiej będzie odnaleźć dwa z nich.
Nie ma łatwo.
Nie, nie ma.
STACJA GEHENNA
Chciałabym porozmawiać z tobą o pewnym stanowisku.
Mianuję cię prefektką uczniów.
- Jaka będzie moja rola? - Administracyjna.
Będziesz mi pomagać, uczyć, a dodatkowo...
Arcykapłanko! To straszne.
Proszę szybko przyjść.
Na litość Lilith!
Czy to znowu Mroczny Pan?
Nie, to Gerald.
Próbował latać, ale...
Jeszcze nigdy tak nie upadł.
Głupi chłopak.
Już nam brakuje czarnoksiężników.
Elspeth?
Przeziębiłaś się?
Marsz do łóżka.
I powiedzcie reszcie,
że od dzisiaj koniec z lataniem bez nadzoru.
Dopóki nie odkryjemy, co się dzieje.
Sabat jest w kryzysie.
Jedna ofiara, inni zmożeni gorączką i słabością.
Dobrze się czujesz?
Nic mi nie jest.
Pomijając fakt, że padliśmy ofiarą mistycznego ataku.
Klątwa?
Od innego sabatu?
Kiedy członkowie Rady tu byli,
mówili, że odczuwają niedostatki potencji.
Póki nie dowiemy się więcej, zachowujcie się normalnie.
Hildo, zajmij się chorymi.
Odwróć ich uwagę, nie chcemy pytań.
To czas próby, moje wiedźmy,
ale musimy trzymać się razem.
I przetrwamy.
Pani Meeks, przyniosłam listy obecności.
Pani Wardwell, idzie pani na otwarcie festynu?
Całe miasto o tym huczy.
Festyn?
WĘDROWNY FESTYN PROFESORA CARCOSY
Chodziłam na festyny z Adamem.
Harvey?
Idziesz z Roz na festyn, prawda?
Tak.
Podobno z Sabriną i Nickiem.
Chodź z nami.
Chciałbym zaprosić tego nowego chłopaka, Robina.
Super.
Ma fajny fryz.
Zrób to.
Problem w tym...
że nigdy tego nie robiłem.
Kumam.
A może...
zaprosisz go na wyjście z nami.
Tak grupowo.
A potem my sobie pójdziemy i zostawimy was samych.
To już nie brzmi tak strasznie.
Prawdę mówiąc...
ja też ostatnio denerwuję się przy Roz.
Chyba chce wynieść nasz związek na wyższy poziom.
Ale nigdy tego nie robiłem, więc...
No wiesz, chciałbym być gotowy, jak przyjdzie co do czego.
Sam mam zacząć temat czy...?
Cześć.
Spóźniłam się.
Co?
Co przegapiłam?
Moja kuzynka jest królową Piekieł?
Trochę ciszej, Ambrose.
No to będę ciszej.
Skoro wciąż żyjesz, zakładam, że ciotki nie wiedzą?
Nie.
A o co chodzi Lilith?
Jest moją regentką, ogarnia większość spraw,
ale ten cały książę Piekieł podważył moją władzę
i muszę znaleźć koronę Heroda przed nim,
więc mam nadzieję, że mi pomożesz.
Chwila moment.
Wysłano cię na poszukiwania Nieświętych Regaliów?
Zaczynam od korony Heroda.
Pomożesz mi?
Jak mógłbym odmówić królowej?
Mam tak samo.
Nick, właśnie miałam po ciebie iść.
Nie szkodzi, znalazłem cię pierwszy.
Masz plany na obiad? Znam fajne miejsce.
Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że po tym okropnym wydarzeniu rano
tak bardzo pochłonęły was satanistyczne pisma.
Nie czytamy pism, dyrektorko Spellman.
To co w takim razie czytacie?
Cóż to takiego?
- Co się dzieje? - To Dorodna i Bestia.
Czarodziejski romans.
Wszyscy go czytają.
„Od tej lektury gorsety same się rozpinają.
Opowieść o skromnej wiedźmie i jej kochanku inkubie...
dręczonych przez jej zimną i samotną w staropanieństwie...
siostrę”.
Pióra Helgi Stillwell.
„Gdy stanęła przed swoim kochankiem inkubusem,
którego członek pulsował... pod przepoconymi bryczesami,
poczuła w dłoni sztywną, skórzaną szpicrutę
i przypomniano jej, co to znaczy kochać i być kochaną”.
Hildo Spellman!
Czy też raczej: Helgo Stillwell?
Co to za brednie?
Nie mów tak.
Miałam czymś zająć dzieci.
Owszem, ale nie jakimś grafomańskim, obcesowym pamfletem.
Wstydu nie masz?
Ewidentnie nie.
Kto ci w ogóle wydał tę bezwartościową szmirę?
Dr Ce mi pomógł.
Doprawdy?
A kazał ci też wykorzystać mnie, własną siostrę,
w roli wysuszonego czarnego charakteru?
Trzeba pisać o tym, co się zna.
No co?
Hildo.
To nie czas na pisanie pulpowych czytadeł.
To moment poważnego kryzysu.
Masz obowiązki wobec Akademii, tylko i wyłącznie.
Wcale nie!
Oczywiście, że się przejmuję
i zrobię, co mogę, by chronić te małe owieczki.
Ale Akademia to twoje powołanie, nie moje.
Ty chciałaś być dyrektorką i Arcykapłanką.
Jesteś Spellman, masz obowiązek...
Wobec siebie, by być szczęśliwą.
Pomówimy wieczorem.
Nie, bo idę na festyn z doktorem Ce.
Sama sobie zrobisz kolację.
Jak chcesz.
Koniec twojej raczkującej kariery
autorki krzykliwych erotyków.
Proszę.
Teraz lepiej.
Cześć, Robin.
Cześć, Theo, co tam?
Widziałeś ulotki?
Do miasta przyjechał festyn i dzisiaj go otwierają.
Spoko.
Chcesz iść?
Ze mną i moimi przyjaciółmi, takie grupowe wyjście.
Jasne.
Serio?
Super.
Czad.
O rety!
Hej, Roz.
Harvey. Cześć.
Rozmawialiśmy o festynie.
Nie uwierzysz, czego boi się Billy.
Klaunów?
No co?
Są cholernie straszne!
I tak tam idziemy, Billy.
Roz, jedziesz z nami? Mamy miejsce w aucie.
Nie trzeba, mam podwózkę.
Idę z przyjaciółmi, ale zobaczymy się na miejscu,
z klaunami lub bez.
Jak jakiś się zbliży, usadzę go na tyłku.
No co?
Z przyjaciółmi?
Chyba jesteśmy czymś więcej.
Pewnie, że tak.
Powiedziałam tak, bo przecież idziemy z przyjaciółmi.
Prawda, ale...
Wszystko gra?
Jasne.
W porządku.
Jak ci poszła reformacja?
Zdziwisz się,
ale Królowie Piekieł nie przyjęli moich pomysłów z entuzjazmem.
Nie gadaj.
Myślałby kto, że chcieliby, żeby dyrygowała nimi 16-latka, ale nie.
Niespecjalnie chcą.
Możemy dołączyć?
Właściwie...
Nick, jak twoja stopa?
W porządku. Czemu pytasz?
Rozeszła się plotka, że masz tam grube, mięsiste kopytko.
- Nie na zawsze. - Ale serio,
jak to jest być i z Sabriną, i z jej tatkiem?
Właśnie, podobno Mroczny Pan zrobił cię swoją dziwką.
- Zamknij się. - Ostrzegam was!
Udawałeś, że chodzi o Sabrinę,
ale tak naprawdę kochałeś się w jej ojcu, co?
Lepiej mnie nie prowokuj, Agatho.
Bo co, Nickusiu?
Zmusisz nas do posłuszeństwa, jak Mroczny Pan ciebie?
Starczy tego!
Wiecie co?
Sczeźnijcie w niebie, zdziry.
Macie szczęście, że w Kościele Nocy został nas jakiś tuzin,
bo inaczej sprałabym wam tyłki.
- Sabrino? - Szukam Nicka.
Chyba znalazłem koronę Heroda. Mniej więcej.
Liczy się czas, prawda?
Jak ją znalazłeś?
Po staremu: zbadałem jej pochodzenie.
Zacząłem od jej ostatniego miejsca pobytu: grobu Heroda.
Tak zwany Herodion
został odkryty przez włoskich archeologów w 1962 r.
A nieoficjalna wersja?
Dokonał tego amerykański archeolog i czarnoksiężnik, Edward Robinson w 1838.
Korona przechodziła z rąk do rąk, od Jakey’ego Huismana
przez Aleistera Crowleya
do amerykańskiego żołnierza, Benjamina Blossoma,
który wyniósł koronę z bunkra Hitlera w 1945 r.
Później Blossom, i to będzie zagwozdka,
przemycił koronę do swojego rodzinnego miasta...
- Powiedz Greendale, to padnę. - Blisko, ale nie.
- Riverdale, gdzie go zamordowano. - No jasne.
Zrobili to okultyści, którzy szukali korony.
Jak my ją odnajdziemy? Riverdale jest ogromne.
Prawda...
ale mamy to.
Kompas?
Niemoralny kompas.
Ten należał do Latającego Holendra.
Albo Sędziwego Marynarza?
Nie pamiętam, ale twój kuzynek tak go skalibrował,
żeby reagował na energię okultystycznych przedmiotów.
Na przykład na Księgę Bestii.
Ambrose, jesteś genialny.
W Riverdale pójdziemy tam, gdzie zaprowadzi nas kompas.
WITAJCIE W RIVERDALE ULUBIONYM MIASTECZKU AMERYKI
STOLICA MORDÓW JJ TU BYŁ
Nie rozumiem.
Nie schowali jej pod ziemią,
tylko w drzewie.
Które nigdy nie kwitnie.
Jeszcze jeden.
Może lepiej przyhamuj.
Wyglądasz na trochę, jak to się mówi?
Rozbitego, drogi Nicku.
Ty też. Pocisz się jak nastolatek.
Niepotrzebnie się zadręczasz.
Znam bezbożników, którzy nosili Mrocznego Pana.
Byli nieco wyniszczeni, owszem.
Ale wracali do pełni sił.
Niektórzy mówili wręcz, że poznali
pozadoświadczalny poziom bólu,
który był przyjemny.
Wiesz co?
Kiedyś lubiłem to miejsce.
Zawołać ci towarzystwo?
Może parka?
Kusząca oferta,
ale dziękuję.
Jeszcze wrócisz.
Zawsze wracają.
Uwaga.
Korona Heroda.
No kto by pomyślał?
Daj mi ją. Siekiera?
Co chcesz zrobić?
Zniszczę ją, żeby nikt jej nie użył,
- a resztki wezmę do Piekła. - Zaczekaj.
Ta korona aż pulsuje pokładami energii.
Wyczuł ją kompas i ja ją czuję.
Gdybym mógł ją pożyczyć na kilka godzin do badań,
może uda mi się zebrać jej moc,
żeby odbudować sabat.
No nie wiem.
Idź z przyjaciółmi na festyn.
Będę miał dość czasu.
Potem zrobisz z nią, co chcesz.
No dobra, ale zniszczymy ją razem.
Obiecujesz?
STACJA GEHENNA
Melvin?
Widziałeś Nicka?
Wszędzie go szukam, Elspeth sugerowała bibliotekę.
Był tu, coś tam sprawdzał.
Był u Doriana.
Pytał, czy Sprofanowany Kościół jest pusty.
Autoamputacja?
Co do nieba?
O nie.
Nick! Przestań!
Co ty robisz?
Nie chce się wbić.
Nawet nie ma krwi, chcę ją odciąć!
Co takiego? Zaczekaj.
To zajmie trochę czasu,
ale sama wróci do normalności.
Ciocia Hilda tak mówiła.
I Ambrose.
Proszę, nie rób sobie krzywdy.
On wciąż we mnie jest.
Czuję w sobie jego resztki.
Nie, wcale go tam nie ma.
To powikłania, jak zespół stresu pourazowego.
Nie czuję się sobą, Sabrino.
Nick.
Co mogę zrobić?
Nic.
Przepraszam.
Rozumiesz, jakie to było...?
Mogę sobie tylko wyobrazić.
Sprawimy, że zaczniesz myśleć o przyjemnych rzeczach.
Dobrze?
Na przykład...
nadal chcesz iść wieczorem na festyn?
Korona Heroda.
Czy może zostać użyta jako źródło mocy
albo energii dla wiedźm z Greendale?
Jesteśmy ocaleni!
Wydaje się, że korona naładowała różdżkę swoją energią.
Skąd czerpiesz całą moc?
Magnetyzm? Uroki?
Czy to magia krwi z tysiąca zamordowanych niemowląt?
Czemu czuję syrop klonowy?
Spocząłem z moją koroną,
ale ktoś zakłócił mój sen
i zabrał moją ukochaną.
Czy to ty?
Nigdy bym...
Le-heh Lishon Achshav.
Moja ukochana,
powiedz mi,
kto nas przebudził?
Sabrina.
Dziewczyna, która ma zostać królową.
Sabrina.
FESTYN PROFESORA CARCOSY
Witajcie na wędrownym festynie i fantasmagoriach profesora Carcosy!
- Dzięki. - Kukurydza.
Zapraszamy!
Zacytuję przyjaciela:
„Pokażemy wam cuda nieznane
i miejsca, których nigdy nie zobaczycie.
Od gór, gdzie wyły wichry oszalałe,
po wyspy, gdzie zefiry tańczyły
na szczycie.
Byliśmy w Niebie i u Piekła bram,
by dobrą zabawę zapewnić wam!”.
Wszystko gra?
Tak.
Wydawało mi się, że coś zobaczyłam.
Tam są. Sabrino!
- Coś złego? - Cześć!
- Wybaczcie spóźnienie. - Zdążyliście.
Harvey zaraz wsunie kolejne ciastko.
Cześć, Robin. Jestem Sabrina, a to Nick.
Cześć.
Miło was poznać.
Hejka, Scratch. Jak leci?
Nieźle, Kinkle.
A u ciebie?
Gościu, wyluzuj, tylko pytam.
- Jestem wyluzowany. - Dobrze.
- Idziemy? - Świetny pomysł.
Obczajmy, jakie mają kolejki.
Kolejki!
Och, tak!
Całe mnóstwo!
Samochodziki, karuzela
i dom strachów.
No dobrze.
- Spoko. - Świetnie.
Nie oczekiwałam, że książka się jej spodoba.
Przejdzie jej.
Nie wiem. Na pewno jej nie przeczyta.
Do dziś nie zaakceptowała faktu, że jesteśmy różne,
chcemy innych rzeczy i innego życia.
Ja chcę tylko...
zestarzeć się w małej chatce z kominkiem,
pająkami i psem.
Nie takim wypchanym.
No i, nie wiem, chcę robić na drutach, czytać
i oglądać powtórki Rodziny Potwornickich.
Ja też tego chcę.
Już od jakiegoś czasu.
- Hildo? - Tak?
Co ty robisz?
Nie!
- Doktorze Ce! - Czekałem na dobrą chwilę.
Hildegardo Antoinetto Spellman,
wyjdziesz za mnie?
Tak.
Tak, oczywiście!
Zbliżcie się! Sprawdźcie swoją męskość!
Może pan?
Jesteś He-Manem czy chuderlawym słabeuszem?
- Mogę spróbować. - Odważny śmiałek.
Wykaż się męstwem.
To jak z kilofem w kopalni.
Dasz radę, kotku.
Co za pech, chłopcze.
Nie smuć się.
Nie każdy może pokonać Herkulesa.
Kto następny?
Ja spróbuję.
Zmiataj, Kinkle. Zobaczysz, kto tu jest mężczyzną.
To było czadowe!
Mogę wybrać nagrodę?
Cokolwiek chcesz.
Ale mu pokazał.
Właśnie.
WRÓŻKA ELIKSIRY MIŁOSNE
Powróżyć pani z ręki?
Zapraszam.
Proszę usiąść.
Ciekawe.
Pani linia życia mówi mi,
że ma pani pytanie.
Miałam...
Miałam narzeczonego...
Adama.
Boję się, że spotkało go coś strasznego.
Bardzo mi przykro.
Odszedł na zawsze.
Ale pani już o tym wie.
Była pani przy tym.
Ale...
nie byłam.
Przynajmniej tego nie pamiętam.
Zaraz.
Niech mi pani powie.
Skonsumowała pani z Adamem wasz związek?
Co?
Jak pani śmie?
Nie zrobiliście tego.
Miłego dnia...
proszę pani.
WEJŚCIE
MUSISZ SIĘGAĆ TEJ LINII, BY MÓC WSIĄŚĆ
Zimno tu.
Teraz lepiej?
Czekaj.
Musisz coś o mnie wiedzieć.
Ja...
nie zawsze tak wyglądałem. Byłem...
Kiedyś byłem inny.
Nie urodziłem się jako Theo.
Nie szkodzi.
Ale teraz nim jesteś.
Poza tym...
jeśli to nie było oczywiste...
lubię cię, Theo.
Ja ciebie też.
TANIEC EGZOTYCZNY KUSZĄCA ŻMIJKA
Tutaj jesteś.
Wszystko okej?
Czemu zniknąłeś?
Wszystko gra, ale chodźmy stąd.
Wiem, że masz mało festynowy humor,
ale dzięki, że jesteś.
Twój ojciec musi się cieszyć,
dostał to, co chciał.
Jego córka na tronie.
- Królowa Piekieł. - Zrobiłam to dla ciebie, nie dla niego.
Przyznaj, że trochę ci się to podoba.
Nick.
Jeszcze o tym nie rozmawialiśmy...
ale jak ty się czułeś?
W środku acheronu?
Sabrino...
Nie chcę teraz o tym myśleć.
Po prostu...
chcę się przejechać tunelem miłości z moją dziewczyną.
Może być?
Pewnie.
Tak.
ZAPŁAĆ TUTAJ
Dwadzieścia dolarów.
- Nick! - Uciekaj!
Ukradłaś mi koronę!
Zakłóciłaś mój spoczynek!
- Uciekajcie! - Co jest?
Taki występ, ale uciekajcie!
Kaliban!
- Pomóż! - Kusisz mnie tą urodą.
Ale nie.
Nie pomogę.
Moja korona!
Moja ukochana!
Nick!
Ty mnie przebudziłaś i rozpoczęłaś moje cierpienie.
Będziecie jęczeć jak wasze pękające ciała,
gdy oskóruję was żywcem.
Potem zarżnę wszystkie obecne tu niewiniątka,
jak setki lat temu w Judei.
Zacznę od waszych ciał.
Poszedłem po jego krwawych śladach.
No i...
Musimy iść.
Teraz.
Trochę mnie zesłabiło, ale mógłbym posprzątać ten syf,
zanim teleportuję się do domu.
Mam pytanie.
Co to za Thor zwinął koronę Heroda?
To Kaliban. Jest absolutnie najgorszy.
To książę Piekieł, ale zrobili go z gliny, co jest dziwne.
Ale nie musimy o tym teraz rozmawiać.
Wróćmy do domu i umyjmy się.
Właściwie to...
chciałbym wrócić do Akademii.
Do własnego łóżka, aż wszystko wróci do normy.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Tak, Spellman.
Nic mi nie jest.
Przysięgam.
Pierwszy raz nazwałeś mnie Spellman, od kiedy wróciłeś.
No tak.
Nickuś.
Ciężka noc?
Zaatakował mnie król Herod.
I może ona tego nie widzi, ale ktoś zarywa do mojej dziewczyny.
Wiecznie to samo.
- Naleję ci absyntu. - Daj butelkę, Gray.
A to twoje towarzystwo?
Zmieniłem zdanie. Wołaj ich.
Niech będzie para.
Jak sobie życzysz.
Jak ci dogodzić?
Bólem.
Chcę zapomnieć.
Co się z tobą stało, Adamie?
Co się stało ze mną?
Kaliban!
O tak!
No nareszcie!
Co sądzi moja pani?
To tylko tymczasowe, aż zwyciężę.
Mogliśmy zginąć! Dlaczego nam nie pomogłeś?
Wam?
To rywalizacja.
Obserwowałem cię.
Z bliska.
Skoro tak,
wiedziałeś, że Herod chce odzyskać koronę?
Moja pani, wszyscy wiedzą, że król Herod jest do niej przywiązany.
Sądziłem, że go zabijesz.
Albo on ciebie.
Albo że...
pozabijacie się nawzajem.
Prawdziwy władca to strateg.
Nie odpowiedziałaś na pytanie.
Pasuje mi ta korona, zgodzisz się?
Wygrałeś pierwszą rundę.
Naciesz się tym.
Bo to ostatni raz.
I przysięgam...
prędzej rozpłatam ci gardło, niż dostaniesz mój tron.
Sabrina!
Od młodego Kinkle’a czuć niewinność.
Od starej panny Wardwell też.
Jest dziewicą.
Młody Putnam...
również jest nietknięty.
Jest wśród nich widząca.
- Może nam zagrozić. - Zostaw ją mnie.
Ziemia gotowa.
Nasienie również.
Przyprowadźcie ofiarę.
Siuil linn a duine uaine.
Pradawni bogowie
Néallta fola...
Niech ta krew da nam nagrodę
Niech odrodzi się Zielony
Pradawni bogowie
Niech ta krew da nam nagrodę
Niech odrodzi się Zielony
Napisy: Magdalena Adamus